Planet of sound (courtesy of the Pixies)

Kun je je in India nog enigszins aan de drukte proberen te onttrekken, dan is ontsnappen aan het geluid vrijwel onmogelijk. Er zijn nu eenmaal heel veel Indiers, meer dan 1,2 miljard volgens de laatste telling, en die moeten toch ergens terecht. Op ieder ogenblik van de dag of nacht is dus overal veel volk. Een lege straat bestaat niet, het kleinste incident geeft aanleiding tot een samenscholing van minstens 50 man.

Het concept privacy is hier onbekend. Als je aan een Indische collega wil uitleggen dat we als Belg soms alleen op onze kamer een boek lezen, of wat internetten en dus niet constant alles samen doen, krijg je niet begrijpende blikken terug. Rare jongens, die Belgen.

Maar zoals gezegd, op ons appartement kunnen we onder de drukte uitkomen. Geluid of lawaai is echter een constante. Het moet luid gaan, of het heeft geen reden van bestaan, lijkt het motto.
Staat er in de shopping mall een reclamestand, dan worden de boxen zo overstuurd dat er enkel een onverstaanbare geluidsbrij overblijft, eindeloos weergalmend in de betonnen hallen. De meeste cafés geven rond 9 à 10 's avonds de volumeknop een ruk naar rechts, zodat praten met elkaar onmogelijk wordt. Ook de religies doen hun duit in het zakje. Op de moskeeën(Hyderabad is de Indische grootstad met het hoogste percentage moslims) staan heuse soundsystems en op sommige plaatsen in de stad kun je vijf keer per dag de imams in canon de gelovigen tot het gebed horen oproepen. Om van de claxons in het verkeer of de blaffende meutes wilde honden dan nog te zwijgen.

Indische steden slapen niet, ze kennen een 24/7 economy. Altijd is wel ergens een bouwwerf waar geklopt en geboord wordt, regels over nachtlawaai zijn er niet. Maar weet je, het went. Na een paar dagen hoort al dat geluid bij het plaatje. In de meeste gevallen toch. Vorige week zijn ze op het terrein achter ons appartement om middernacht begonnen met het boren naar water. Een hels, onophoudelijk lawaai tot de volgende dag om 10 uur 's avonds. Volgens mijn collega's moet je nu eenmaal in dit seizoen een boorput maken, omdat het water nu het laagst staat. Anders boor je gewoon niet diep genoeg. Iedereen aanvaardt dit, je kan er niet voor klagen. Maar ik wilde dan toch eventjes niet in India zijn. Waarom ze 's nachts moesten boren kon niemand me verklaren.

Wellicht heeft dat te maken met het feit dat het terrein een function hall is, een soort halfopen hangar waar feesten worden gehouden(zie foto). En nu is hier volop het marriage season aan de gang, en zijn er wekelijks een aantal trouwpartijen in de hall. Het boren moest waarschijnlijk tussen 2 functions in gebeuren.

Om het juiste tijdstip van het huwelijk te bepalen trekken Indiërs naar een soort sterrenwichelaar en die becijfert tot op de minuut precies wanneer de sterren het gunstigst staan. Helaas voor ons is dit meestal midden in de nacht en je raadt het al: ook op een trouw moet het luid gaan. Als we 's avonds zien dat de zaal wordt klaargezet, halen we de oordopjes boven.
En omdat alles went, slapen we dwars door de functions heen. Slaap lekker!