Een dagje uit met het team

Eens in de drie maand staat hier een team outing gepland. Kwestie van de collega's ook eens buiten het werk te ontmoeten en de teamgeest te versterken.
Alhoewel. Toen ik mijn (mannelijke) collega's vorige week vroeg wat er zo allemaal werd gedaan op zo'n teamdag, was het antwoord: Cricket spelen, natuurlijk. En wat moeten de vrouwelijke teamleden dan doen, was mijn wedervraag. Oh, ze kunnen kijken en applaudiseren.
Emancipatie, soms/meestal nog een ijdel woord in India.
Nu bleek dat allemaal nog mee te vallen, want terwijl de heren stonden te zweten op het cricketveld lieten de dames zich niet onbetuigd en trokken een verfrissende duik naar het zwembad. Zo'n uitstap heeft immers meestal plaats in een "resort", een andere naam voor een hotel met bijhorende sport- en ontspanningsfaciliteiten.
Ik heb me geamuseerd op de teamdag. Voor het eerst in mijn leven cricket gespeeld, voor het eerst sinds heel lang weer eens gepingpongd en gesnookerd, en zwemles gegeven. Want zwemmen, dat kunnen de meeste Indiërs niet. Waarshijnlijk wilden Indische burgemeesters de jaren 70 van de 20e eeuw niet allemaal een zwembad in hun gemeente, in tegenstelling tot hun Belgische collega's.
Het leukst vond ik nog het contact met de vrouwen van het prijsteam tijdens het snooker. De meeste Indische vrouwen zijn heel teruggetrokken en mijden elk contact met "vreemden", zeker vreemde mannen. Maar toen ik hen uitlegde dat snooker eigenlijk toegepaste wiskunde was, met hoeken en vectoren, waren ze een en al aandacht -ja, het blijven informatici - en vroegen ze nog extra tips. Voor het eerst in 3 maanden hoorde ik hoe hun stem klonk. Het heeft een tijdje voor we alle ballen van de tafel hadden, maar het is ons gelukt.
Overigens was de opflakkering van korte duur. Vandaag op het werk waren ze weer hun eigen schuchtere zelf.

Marriage season

Juni is in India een heel populaire maand om te trouwen. Dat kan ik afleiden aan de stroom uitnodigingen die ik krijg(zie foto), en aan de vele kleurrijk versierde triomfbogen die de ingang van de function halls sieren.

Volgens mijn collega's komt dit omdat deze tijd van het jaar, op het einde van de Indische zomer, de meeste gewassen geoogst zijn. En de bevolking op het platteland dan tijd heeft voor trouwpartijen.
Hier in de stad heb ik nog niet zoveel landbouwers ontmoet, maar volgt gewoon de traditie.

Tot hier het weetje van de dag.

Wegenwerken

Eergisteren, in het holst van de nacht, werd de straat voor ons appartement van een nieuwe asfaltlaag voorzien. Vergeefse moeite volgens driver Samiyal. De regen die er binnen enkele weken aankomt, spoelt die laag in geen tijd weg. Waarschijnlijk een corrupte ambtenaar, die vlug nog wat commissie wil opstrijken, menen mijn Indische team members.

Het deed me denken aan een voorval van een tijdje geleden.
Omstreeks 8u op een zaterdagavond reden we op een plattelandsweg. Geen modderwegje, maar een degelijke tweevaksbaan. Het was er wel pikdonker. De zon gaat hier immers tussen zes en halfzeven onder, en straatverlichting was er niet. Plots kriebelde de geur van vers asfalt in mijn neus en moest de chauffeur, één van mijn collega's, in de remmen om niet pardoes achterop een tol, waarmee versgegoten asfalt geëgaliseerd wordt, te botsen.
Zomaar, zonder enige signalisatie en zonder de weg af te sluiten, waren hier wegenwerken aan de gang.
We veranderden snel van rijvak en zetten onze reis verder. Niet voor lang echter, want even verder stonden we stil in de file. Blijkbaar waren ook hier werken bezig. Vrachtwagens en wegenbouwmachines stonden langs beide zijden van de weg geparkeerd, met een paar honderd meter ertussen. Ooit bedacht men er bij ons het woord filterblokkade voor. Het verkeer uit beide richtingen moest nu over één smalle rijstrook. En wie heeft hier dan voorrang? Mochten er daar in India al regels voor bestaan, dan ben ik zeker dat iedereen die aan zijn laars lapt. Dus kregen we een situatie waarin twee rijen auto's neus aan neus stonden en niemand plaats wilde maken voor een ander. De zaak werd nog ingewikkelder, omdat iedereen op het punt van de versmalling zelf, probeerde een zo gunstig mogelijke plaats te bemachtigen, en de volledige breedte van de weg werd ingenomen door wagens, brommers, karren en enkele grote autobussen, klaar om in de flessenhals te duiken. Geen doorkomen aan voor tegenliggend verkeer. Onnodig te vertellen dat dit plaatje begeleid werd door een soundtrack vanoorverdovend geclaxonneer.
In onze wagen werd het steeds warmer en werd het kiezen tussen zweten of de ramen openzetten en je longen vullen met uitlaatgassen.

Politie is op zulke momenten in India nergens te bespeuren, dus was het wachten tot enkele fileslachtoffers het heft in eigen handen namen en de knoop probeerden te ontwarren. Eerst gaven ze nog tegenstrijdige aanwijzigingen, maar na een tijdje lukte het wel. Al leek het wel een processie van Echternach, want zodra aan de versmalling een beetje plaats werd vrijgemaakt, dook een andere automobilist dat gaatje in om toch maar zelf de eerste te zijn. Daarbij niet beseffend dat hij het probleem nog erger maakte in plaats van het op te lossen.
Uiteindelijk kostte het ons anderhalf uur om uit deze warboel te raken. Jaag jezelf dus nooit meer op, beste lezer, als je in België even moet aanschuiven voor tijdelijke verkeerslichten.