Pasfoto's

Regel 1 in India: Administratie is belangrijk. Nee, dat is te zacht uitgedrukt. Naast Shiva, Vishnu en Ganesh is administratie wellicht één van de belangrijkste goden van India. Dat lijkt er al beter op.

Een voorbeeld: Bij aankomst op de luchthaven krijg je een stempel in je paspoort en 5 meter verder in dezelfde rij zit dan nog iemand om te zien of die stempel wel in je paspoort staat. Of nog: Wie naar het werk komt op een officiële Indische feestdag moet een register van de gebouweigenaar tekenen. Vrijdag laatst was dit hier zo'n dag(Good Friday). Dus tekende ik op de zesde verdieping, waar ik werk. Voor een vergadering moest ik naar het zevende, en hup, daar stond weer een mannetje met een register. Even heb ik gepoogd om uit te leggen dat ik al getekend had op het zesde. Maar ondertussen heb ik India-ervaring genoeg om het nutteloze daarvan in te zien. Ik ben vrijdag dus alomtegenwoordig geweest op het werk, volgens de registers althans.

Daarom kijk ik er niet van op dat voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning zes pasfoto's nodig zijn. Gisteren ben ik om die foto's geweest. Een mooi voorbeeld van micro-organisatie. Het ganse bedrijfje was gevestigd in een ruimte van 2 bij 2,5 meter. Er stond enkel één stoeltje, één lamp en een bureau met een oude pc en printer op. Het meisje dat de zaak uitbaatte maakte de foto met een compactcamera van enkele generaties geleden.Daarna nam ze die binnen in Paint om het gewenste aantal exemplaren te krijgen. Ik vroeg er meteen 12, je kunt nooit weten, hé.

En dan gebeurde er vreemds. Mijn haar stond wat in piekjes recht en waarschijnlijk is dat niet Indisch. Dus toverde het meisje die piekjes vlotjes weg uit de foto en gaf me zo een "aanvaardbaarder" kapsel. Het is belangrijker dat je foto aan de norm conformeert, dan dat die op jezelf lijkt. Het blijft een leuk land.

De hele operatie kostte me 140 roepie, of omgerekend 2 euro en een klets. Zeg nu zelf: 12 pasfoto's en een nieuw kapsel voor een goeie 2 euro, waar vind je dat nog?

First impressions

Gisteren is vandaag en vandaag is gisteren of vice versa.
Slapen op vliegtuigen is nooit mijn sterkste kant geweest en met een vlucht die in de vroege middag in Londen vertrekt richting oosten, het donker tegemoet, en bij het ochtendgloren landt, lijkt het of ik onderweg een nacht ben kwijtgeraakt.

Mijn eerste (her)indrukken van India waren eerder vreemd. Heel vlot door de immigratie en de douane, mijn bagage haast onmiddellijk van de band.De luchthaven - pas een paar jaar open - en de grote weg naar Hyderabad lagen er kraaknet, helemaal afgewerkt en nogal rustig bij.  Ook de grote hitte, die ik verwacht had, was er niet. Was dit wel India, of had ik een verkeerd vliegtuig genomen, was ik een halte te vroeg uitgestapt?

Bij het naderen van het centrum van Hyderabad werd de omgeving al wat vertrouwder. Wegen met putten en bulten, toeterende chauffeurs, riksja's voor 4 met 7 passagiers, straatvegers, bedelaars die in het huisvuil naar iets bruikbaar zoeken, ze waren er nog allemaal.

Aangekomen op mijn appartement (een beschrijving volgt een andere keer) bleken in de omgeving al diverse bouwwerven actief, ook een vertrouwd gegeven. Een beetje bijslapen zat er niet in. Dan maar alles uitgepakt, even op bed gelegen, gedoucht en gaan werken.


Mijn eerste Indische werkdag zit er al op. Hoewel, honderd keer mogen uitleggen wanneer ik geland was, wat ik juist kwam doen, wanneer ik vorig jaar precies geweest was en wat mijn weekendplannen waren(niet veel hoor), ondertussen gretig aangenomen chocolade paaseitjes uitdelend. Gelukkig moest ik vandaag niet te veel nadenken, want mijn jetlag speelde me parten.

Daarom is het nu bedtijd voor mij.

Tot een volgende!

Vertrek

1000 keer heb ik me de laatste weken afgevraagd of het de juiste beslissing was. Terug naar India. Voor een langere periode. Eén jaar, twee jaar,...

In december kreeg ik de vraag van de directie om naar India te gaan als long term stayer. Ik was er vorig jaar geweest en dat was meegevallen. Dus na een paar dagen getob, besloot ik om het aanbod te aanvaarden. Het zou 2 jaar Hyderabad worden, met af en toe een tussenstopje in België.

Maar naarmate het vertrek naderde sloegen de twijfels toe. Iedereen met wie ik sprak zei me: "Je zal dan wel dit missen" of "dat ga je daar niet kunnen doen" of "Ga je daar zolang zonder kunnen". Ze wisten allen wel iets en besloten steevast met "Veel succes, maar het zou niks voor mij zijn".

En zo begon de molen te malen. Wat me zo vanzelfsprekend leek, was het plots niet meer. En ik had ook lastiger dan zelf verwacht met het loslaten van mensen en dingen. Iemand vergeleek het met de twijfels die mensen net voor hun huwelijk hebben.

En nu vertrek ik dus morgenochtend. De knop is omgedraaid. De bagage klaar, met genoeg boeken, films en muziek om me thuis te voelen op mijn appartement. Ik krijg de kans om mee te werken aan een project dat nog volop aan het groeien is. Ik krijg een mogelijkheid die niet zoveel mensen krijgen in hun job. Ik krijg het unieke land India. En ik ben vast van plan er iets mee te doen.

Het ga jullie allen goed hier in België. Sorry voor al die feestelijkheden en dergelijke waarvoor ik verstek moet laten gaan. Maar ik zal er in gedachten wel bij zijn.

Maar toch wil ik organisatoren van Arras/werchter, Cactus en Dranouter vragen om de volgende keer als ik kan aanwezig zijn op hun festival, een even sterke affiche in elkaar te boksen als dit jaar.