Throphy white guy

Indiërs hebben iets met officiële gelegenheden, door hen "functions" genoemd. Er gaat bijna geen week voorbij of je krijgt een uitnodiging voor het Indische equivalent van onze babyborrel, onze huisbegieting of verjaardagsfuif. Best leuk, hoor ik je denken, ware het niet dat het Indische equivalent hier staat voor strontvervelend.
Wat al deze functions bindt is dat ze allemaal veel volk trekken en een uitgesproken religieus karakter hebben. Bij de Hindoes wordt een pooja, spreek uit als poedzja, gehouden om de goden gunstig te stemmen en de kwade geesten buiten te houden. Zo'n ceremonie duurt makkelijk enkele uren. Bij de christenen hoorde ik een predikant op het verjaardagsfeestje van 2 meisjes van 8 en 1 jaar een ware donderpreek afsteken. Dat de mens maar het ware geluk zou vinden als hij God vreesde. Hallelujah. Bij een moslimfunction mocht ik helaas nog niet aanwezig zijn.
Voor de drank moet je het ook al niet doen. Alcohol is bij zulke gelegenheden heel ver te zoeken, dus sta je daar een paar uur met een plastic bekertje lauw water. En het eten. Wat rijst uit een grote kom en een spicy curry toe. Niet echt om lyrisch van te worden.
Natuurlijk moet je het eens meegemaakt hebben. Wist je dat ze hier een geboortefeest houden voor de geboorte. De toekomstige moeder zit op een soort troon, waarop men bij ons Sinterklaas plaatst, en alle vrouwelijke familieleden en kennissen strooien bloemen en rijst over haar hoofd en offeren fruit, zoetigheden en metalen armbanden. Onthou dit goed, beste lezer, zodat je niet zoals mij de vraag gaat stellen om de baby eens te mogen zien.
Soms gebeurt het dat je de uitnodiging krijgt van iemand die je amper kent. Of van een ver familielid van de organisator.
En waarom ontvangen wij hier zoveel invitaties. Wel omdat in India schone schijn en status heel belangrijk zijn en dat het sjiek staat Westerlingen op je function te hebben. Daarom bieden ze ons steeds een strategische plaats aan , goed in het zicht van alle andere aanwezigen. En kun je meemaken dat je in zo'n ooit wit geweeste plastic tuinstoel wordt neergeplant, en je jezelf, terwijl je voor de zoveelste keer dezelfde vragen beantwoordt, te pletter zweet, omdat de ventilator niet mag draaien want dan zou alles en iedereen onder de asse van het pas gedoofde offervuur komen te zitten.
Zo kreeg ik gisteren een uitnodiging voor het huwelijk van Suresh, één van mijn 180 Indische collega's. Suresh heeft voor mij een paar maand geleden een nieuw toetsenbord geplaatst, maar verder ken ik hem niet. Het huwelijk heeft plaats komende woensdag om 11u11, met een receptie op donderdagavond. Waarschijnlijk doe ik Suresh en zijn aanstaande een groot plezier met mijn aanwezigheid, dus ik zal maar gaan zeker.
Gelukkig word ik nog voor een andere reden uitgenodigd. "You can bring your camera", zegt men mij steeds. Het klinkt als een gunst, het betekent dat ze verwachten dat je het ganse gebeuren en de hele familie fotografeert, maar het geeft mij dan toch heel wat bewegingsvrijheid op deze gelegenheden.

Heet...

Zomer in India is toch nog net iets anders dan onze Belgische zomer. De afgelopen dagen worden hier recordtemperaturen van 45 graden en meer opgetekend. En ik, die dacht me goed aan het Indische klimaat aangepast te hebben, het viel allemaal wel mee, moet me nu toch gewonnen geven.
Het begint al 's ochtends bij het openen van mijn kamerdeur. De op het oosten gerichte living, met grote raampartijen, voelt aan als een oven. De keuken is al niet veel beter. Ontbijten doe ik net buiten mijn voordeur, waar een ruimte van enkele meter tussen 2 appartementsblokken voor een trekgat zorgt. Als er wat wind is tenminste. Koel kun je het niet noemen, minder heet is beter.
Het temperatuurverschil tussen de warm- en koudwaterkraan van mijn douche is verwaarloosbaar klein geworden. Kleren wassen op 30° is nu wellicht niet mogelijk.
Overdag werk ik gelukkig in een gekoelde ruimte. Het bedrijfsrestaurant op de bovenste verdieping ligt echter half binnen, half buiten en heeft geen koeling. De lunchbreak is momenteel iets korter dan anders.
Afkoelen doet het 's avonds nauwelijks. Een lumineus brein heeft onze woonkamer bemeubeld met neplederen zetels, na een paar minuten zit je te garen in eigen nat. Dus wordt het vluchten, elk naar zijn zo goed mogelijk gekoelde kamer, of naar een restaurant of café waar met alle mogelijke middelen de temperatuur onder controle wordt gehouden.
Ook de Indiërs hebben last van de hitte. Op straat zie je tijdens de warmste uren veel minder mensen dan anders. En degenen die noodgedwongen buiten moeten leven, troepen samen op schaduwrijke plaatsen.
Maar ik wil niet te veel klagen. Ik ben hier een bevoorrechte westerling, met koeling op de kamer, in de auto en op het werk. Met een frigo en een badkamer. Heel wat Indiërs moeten, in die land waar handenarbeid nog goedkoper is dan machines, dagelijks de hitte trotseren om hun werk te doen. Om dan 's avonds naar hun één- of tweekamerwoning terug te keren, of naar hun plastic onderkomen in een sloppenwijk. Wellicht zonder stromend water en AC. Alle respect dus voor de bouwvakkers(foto), straatvegers, venters, enz... van dit land.
Toen ik hier in februari aankwam, stipte ik het Hemelvaartsweekend aan om een korte reis te maken. Alle Indiers die ik erover sprak hebben het mij afgeraden, vanwege de hitte. Gelukkig heb ik naar hen geluisterd.
Terloops, toen ik hier aankwam was het 35° graden. En sedertdien is het alleen maar warmer geworden. Hoe goed de zomer in België dit jaar ook wordt, ik vrees dat ik 2 maand kou zal lijden.

Energie

Klokslag 11 's morgens valt hier de electriciteit uit, één uur lang. En om 4 uur in de namiddag nog eens, meestal voor een halfuurtje dan. Dit zijn de vooraf ingeplande power cuts, op het hoogtepunt van de Indiase zomer - nu dus - komen daar nog dagelijks een aantal ongeplande onderbrekingen bij.
Waarschijnlijk mogen wij geluk spreken. Ons appartement ligt in Banjara Hills, één van de betere wijken van de stad en worden we door de overheid nog wat ontzien. Ik hoorde al van wijken waar er 5 tot 7 uur per dag geen electriciteit is. Sommige dorpen krijgen er amper één of twee uur wel. Op onze werkplek, gelegen bij Hi-tec city en Mindspace, zijn dan weer geen geplande power cuts, kwestie van de buitenlandse investeerders niet voor het hoofd te stoten, denk ik. Maar ook hier kijkt niemand vreemd op als we weer eens in het donker zitten.
Op het ogenblik van zo'n power cut hoor je overal de dieselgeneratoren aanslaan, die voor noodstroom moeten zorgen. Voldoende voor de plafondventilator, één stopcontact en één lamp per kamer.
De stroomproduktie van Hyderabad, en bij uitbreiding Andhra Pradesh of zelfs gans India is onvoldoende om in de groeiende behoefte te voorzien. Zeker in deze tijd van het jaar waar airco's - hier spreekt men van AC's- constant draaien. Het vreemde daarbij is dat de voornaamste bron van stroom, in een land met een overvloed aan zon en een tekort aan water, stuwdammen zijn. Waarschijnlijk staat zo'n dam leuker als prestigeproject, dan wat zonnepanelen. Kenmerkend hiervoor is dat in een land waar voor alles en nog wat regels en reglementen bestaan, voor zonne-energie nauwelijks wetgeving is.
Misschien is er beterschap op komst. Het bedrijf Enfinity, uit Waregem of all places, opende in Mumbai een lokaal kantoor en gaat in Andhra Pradesh een eerste zonnepanelenpark van 3000 ha neerpoten. En ook het dak van onze nieuwe vestiging, momenteel in aanbouw, wordt met zonnepanelen volgelegd. Misschien een druppel op een hete plaat, maar je moet ergens beginnen...