Een nieuwe jas

Ieder jaar, bij de verjaardag van het bedrijf, krijgen de werknemers van Colruyt India een geschenk. Vorig jaar was het een kleine reiskoffer, dit jaar kreeg iedereen een nieuwe jas. Ook de Belgen die hier verblijven, mochten meeprofiteren.
Een paar weken geleden moesten we onze maat opgeven, waarbij gezegd werd één maat groter te nemen dan je normaal gewend was voor andere kledij. Dit leek me logisch, mijn hemden koop ik Medium - toch een beetje oppassen met teveel Indian food of ze gaan spannen -, maar jassen neem ik een maat groter, ook omdat we er in ons koude landje meestal nog een trui onder dragen. Een voorbeeldjas in iedere maat was helaas niet voorhanden. Dus bestelde ik een Large.
Toen de jassen geleverd werden, kreeg ik een medium. Het bedrijf dat de jassen leverde had gebeld om te zeggen dat de jassen groot genoeg waren en dat het niet nodig was een grotere maat te nemen en dus had het meisje dat onze maat was komen vragen, bij iedereen een maatje kleiner besteld. En nu blijkt een Indische medium toch wat kleiner dan een Belgische. De mouwen kwamen net voorbij mijn ellebogen, de jas spande als gek onder mijn oksels en de rits kon net dicht.
Omruilen kon blijkbaar niet. Ik heb de jas dan maar beleefd geweigerd. Het heeft geen zin nutteloze extra kilo's mee te slepen op het vliegtuig. Ik vond het wel jammer,want voor de rest zag het er best een goede jas uit. Of hoe een onverwacht geschenk kan veranderen in een teleurstelling. That's India for you.

Ziek zijn in India

Solidariteit is geen ijdel woord in India. Voor veel mensen is het levensnoodzakelijk. De sociale zekerheid is hier immers niet zo sterk uitgebouwd als in Europa.
Moet je geopereerd worden bijvoorbeeld, dan moet je zelf bloedgevers optrommelen. Het hoeven niet noodzakelijk mensen van dezelfde bloedgroep te zijn, je krijgt zoveel zakjes bloed terug, als je zelf voor gezorgd hebt. Dus gaan familie, vrienden en collega's hier bloed geven als er een bekende een ingreep moet ondergaan.
Nu wil het geval dat zowel de concierge als de nachtwaker van ons appartement, allebei een hartoperatie moesten ondergaan. De operatie werd voor hen door de staat betaald, omdat ze beneden de poverty line leven - de watchman leeft met zijn ganse gezin in de garage op letterlijk een paar vierkante meter - maar voor alle medicatie en zorgen nadien moeten ze zelf instaan.
En dat is voor die mensen quasi onbetaalbaar. Daarom moeten ze op steun van derden rekenen. Onder impuls van Johan deden we hier onder de Belgen van Casa Colruyt een geldinzameling. Voor ons een kleine gift, voor beide families wellicht heel belangrijk.
Het geeft natuurlijk een dubbel gevoel. Sussen we ons geweten niet met wat roupees? Alle miserie van India kunnen we niet oplossen, maar ik hoop dat we toch tenminste 2 personen wat verder geholpen hebben.

Verkeer

Er bestaan in India waarschijnlijk verkeersregels. Althans, dat doen de opschriften 'Obey traffic rules' toch vermoeden. Voorlopig kon ik nog maar één ontdekken: Wie het luidste claxonneert heeft voorrang. Het Indische stadsverkeer is hectisch. Een kluwen waarin alle partijen strijden voor hun plaatsje. Auto's, veelal van het Indische merk Tata, of kleinere Japanners en Koreanen, met de claxon als belangrijkste onderdeel, al de rest zijn opties. Aftandse bussen en kleine vrachtwagens. Bromfietsen, meestal met één of meerdere passagiers en waarvan 90% van de bestuurders geen helm draagt. Honderden gele riksja's met puffende tweetaktmotor, stootkarren, een enkele fietser, straatvegers en voetgangers.Soms komt zich nog een kudde koeien of buffels mengen. Al dat verkeer samen beweegt zich voort als een kolonie krioelende mieren, rakelings naast elkaar scherend in alle richtingen in een soort vreemde dans. Twee rijstroken bieden plaats aan vier, vijf, soms wel zes voertuigen, en iedereen slalomt maar raak. Op weg van ons appartement naar het kantoor, een rit van een goed kwartier, hebben we dagelijks wel enkele near misses.De eerste dagen hou je soms de adem in, maar het went snel. Voorrang moet je opeisen in India, lang genoeg claxonneren en als laatste remmen. Stoppen aan rode lichten is voor mietjes(op enkele plaatsen na). De term 'zwakke weggebruiker' mag je in India letterlijk nemen. Als voetganger sta je helemaal onderaan de piramide. Geen enkele auto of riksja zal voor je stoppen als je de weg probeert over te steken. Soms moet je halverwege rechtsomkeert maken. Gelukkig moet hier soms een kabel onder de weg gelegd worden. De sleuf, die hierdoor ontstaat, wordt onvoldoende of net teveel opgevuld, waardoor je 'natuurlijke' verkeersdrempels krijgt. Verbazend genoeg doen zich in al dat verkeer weinig zware ongevallen voor. In drie weken tijd zag ik nog maar twee kleinere incidenten, met wat blikschade. Door de macht van de grote getallen die hier in India geldt, zullen dat er in totaal wel een pak zijn voor het ganse land, maar toch. Wij Belgen, worden afgeraden om zelf te rijden. Ons rijbewijs is hier ook niet geldig. Daarom hebben we drie drivers ter beschikking, 12 uur per dag tijdens de week en 10 uur tijdens het weekend. Langer kan , maar dan betalen we hen overuren. 60 rupees, ongeveer 1 euro per uur. Het schijnt dat de drivers graag overuren doen, want 60 rupee per uur is goed betaald voor een chauffeur. Op de foto onze drie drivers tijdens het personeelsfeest afgelopen weekend. Links Chinna. Officiëel heet hij Samson, maar niemand gebruikt die naam. Chinna zou zoveel betekenen als kleine dikke. Hij is de omstuimigste van de drie, wringt zich met zijn auto in de kleinste gaatjes, speelt er Tetris mee.Zijn motto is "Chinna first". Altijd goedlachs en behulpzaam. In het midden Samuel, hij mag met de grootste wagen rijden. Drie jaar geleden sprak Samuel geen woord Engels, geen enkele van de drivers trouwens, maar enkele Colruyt Belgen hebben het hem geleerd en nu zwijgt hij niet meer. Samuel is de ideale gids voor een city tour en heeft voor alle Belgen een bijnaam. Ik heb de mijne nog niet kunnen ontfutselen. Rechts Kashi, de stilste van de drie. Ook degene met de kalmste rijstijl, al is dat relatief. Maar ben je 's ochtends nog wat moe, heb je niet teveel zin in conversatie, gewoon in een rustige rit naar het werk, dan is Kashi je man.

Bad Karma

Indiers gebruiken hun linkerhand, om het wat oneerbiedig te stellen, om hun gat af te vegen. Daarom beschouwen ze deze hand als onrein en zullen er dus nooit andere dingen mee doen, zoals eten bijvoorbeeld.
Als 100% linkshandige zou ik in India dikwijls in de problemen komen. Althans, dat vrees ik. Omdat ik buitenlander ben, en dan nog westerling, wordt het van mij aanvaard.
Toch moet links een bad Karma geven, dat mag ik elke ondervinden aan mijn toiletspullen. Die laat ik 's morgens achter, verspreid over de linkerkant van de lavabo, en 's avonds heeft de kuisvrouw ze altijd in het rechterhoekje gepropt.

Best grappig!