indian adventures

Concrete jungle(courtesy of Bob Marley)

2011-08-03T21:49:00.000+05:30

Net naast het kleine balkon achter mijn keuken bouwt men een nieuw appartementsblok. En juist voor mijn deur aan de overkant ook. Op de hoek van de straat was er nog een braakliggend terrein, maar ook dat moet er aan geloven.

India ontwikkelt razendsnel. De economie groeit met sprongen en dit creëert een middenklasse die zich beter wil behuizen. In de praktijk betekent dit een appartement huren, of als je iets beter af bent, kopen. Rijwoningen vind je omzeggens niet in de stad en vrijstaande huizen zijn voor de echt rijken.

Hyderabad is een hongerig monster dat uit zijn voegen barst. Amper 20 jaar geleden telde het nog geen 3 miljoen inwoners, nu naar schatting 12 miljoen. Aan hoog tempo wordt verkaveld en beton gegoten. Geen wonder dat veel sponsors van cricketteams steenrijke cementboeren zijn. Afgelopen weekend ging onze zondagse wandeling door een stuk park langs een vijver. De oever aan de overkant was volgebouwd met kantoorgebouwen en winkelcentra. Iemand vertelde dat er zes jaar geleden, toen hij er voor het eerst kwam, nog helemaal niets stond. Zo snel gaat het hier.

De bouwsector is een grote werkverschaffer. Ongeschoolde arbeid kost heel weinig in India, tussen 80 en 150 euro per maand, voor werkweken tot 70 uur. Dus zie je bijna geen machines op een werf. Stukken rots worden door vrouwen één voor één weggebracht, beton wordt in schotelvormige kuipen aangedragen. Het is goedkoper om 20 man gedurende een paar dagen een sleuf te laten graven, dan om een uur een graafmachine hetzelfde werk te laten doen, dus gebeurt het manueel. Naast grote bouwwerken zie je sloppenwijken van bouwvakkers opduiken, tentjes van bamboe en blauw plastiek. Ze verhuizen mee met het werk.

Erg veilig ziet het er allemaal niet uit. Op de meeste werven lopen de bouwvakkers blootsvoets en draagt niemand een helm. De verschillende bouwlagen worden gestut met houten palen tot het beton droog is en het gebouw wordt omgeven door verdiepinghoge gammel gesjorde houten stellingen. Niet voor angsthazen.

Kijk ook niet teveel naar de afwerking. Iets afdekken tijdens het schilderen van muren en plafonds gebeurt niet. Veel ramen en ingemaakte kasten zitten bijgevolg onder de verfspatten. Ook ramen en deuren trekken algauw krom omdat het hout te snel na het kappen gebruikt wordt.

Veel bouwvoorschriften zijn hier wellicht niet. Iedereen doet maar raak, zo lijkt het. Alle appartementen staan los van elkaar, maar zijn zo dicht opeen gebouwd dat het één betonnen jungle wordt. Mooi kun je het moeilijk noemen. Ik heb geluk, ik woon op het derde en het blok naast mij is maar twee hoog. De ramen van mijn onderbuur echter, kijken allemaal uit op de muren van de omliggende appartementen, minder dan een meter verder.

Ritme van de regen(courtesy of R. De Nijs)

2011-07-31T21:33:00.000+05:30

Gisteren vertelde een Indische collega me dat het dit jaar nog niet genoeg geregend had tijdens de moesson. Er was amper 40% van de verwachte hoeveelheid gevallen. En, voegde ze eraan toe, de boeren waren aan het klagen. Dat blijkt dus universeel te zijn.

Hyderabad ligt op het Deccan plateau, en krijgt de uitlopers van zowel de zuid-west, als de noord-oost moesson. Als gevolg daarvan duurt het regenseizoen hier tamelijk lang, van half juni tot in oktober. Een ander gevolg is echter dat we hier geen dagenlange regens krijgen, maar kortere hevige buien. Die variëren in lengte van een kwartier tot meerdere uren.

Ieder jaar wordt er uitgekeken naar de regens. Die kondigen het einde van de hete periode aan. Ik zat in vergadering bij de eerste serieuze vlaag en iemand riep spontaan: "Oh, thank god, summer is nearly over". Ik zie het in België nog niet snel gebeuren. Hoewel het nog een tijdje heet blijft, betekent het regenseizoen toch een temperatuurval van zo'n 10 graden. En 31, 32 graden is toch net iets anders dan 41, 42. Geloof me vrij.

Moessonbuien zijn erg indrukwekkend. Het blijft verbazend hoeveel water er kan vallen op beperkte tijd.Wat het extra spectaculair maakt is dat de meeste straten hier geen riolering hebben. Het water stroomt dus allemaal naar het laagste punt van de weg. In een mum van tijd ontstaan kleine kniehoge vijvertjes over de ganse breedte van de weg van soms wel 15, 20 meter lang. Met de wagen raak je er nog net door, maar voor de vele bromfietsen is het erg moeilijk. Temeer omdat je de vele putten in de weg niet meer ziet. Als er dan toch riolering is, dan probeert men van het overtollige water af te raken door het putdeksel in het midden van de weg te openen. Oppassen geblazen, als je plots een draaikolk opmerkt.

Mijn straatje heeft een helling van zo'n 30 %. Een hevige regenbui is genoeg om het in een soort wildstromend bergriviertje te veranderen. Vanop het balkon van de derde verdieping leuk om te bekijken, maar ik beklaag de mensen die beneden wonen en de volle laag krijgen.

Een paar weken geleden werd ik ook eens verrast door een regenbui. Samen met mijn buren, zus en broer Monica en Abishek ging ik 's avonds een boodschap doen en daarna zouden we nog iets gaan drinken. Eerst moest Monica nog tanken. Voor een goed begrip, ik was passagier op Abishek's bromfiets. Toen we bijna aan het tankstation kwamen vielen de eerste druppels. Even schuilen, dachten we, het zou wel snel over zijn. De regen bleef echter met bakken naar beneden komen. Uiteindelijk beslisten we om terug te keren. Het werd een onvergetelijke belevenis. Zes kilometer achter op de brommer door de warme regen. Ik denk niet dat ik al ooit natter geweest ben in mijn leven.

Tussendoortje: enkele boekentips

2011-07-27T22:00:00.001+05:30

Uitgeregende vakantiedagen?! Dan als tussendoortje enkele Indische boekentips.Deze vijf boeken samen geven een goed beeld van het huidige India met thema's als het botsen van traditie en vernieuwing, de tegenstelling arm-rijk, het belang van de religie en de conflicten tussen de verschillende godsdiensten, het vasthouden aan de eigen cultuur bij emigratie, geplande huwelijken, de opkomst van India als economische grootmacht,...

Al de boeken werden oorspronkelijk in het Engels geschreven, maar zijn in het Nederlands te vinden.Vier van de vijf wonnen de Booker Prize en de vijfde won de Pulitzer. Ja, ik moest natuurlijk ergens beginnen in mijn zoektocht naar Indische literatuur. Denk nu niet dat het allemaal zwaar op de hand ligt. Meestal is een milde vorm van humor wel aanwezig.

Salman Rushdie - Midnight's Children(Middernachtskinderen)
Het oudste boek uit het lijstje. Uit 1981. Magisch-realistische vertelling over India net voor, tijdens en vooral na de onafhankelijkheid. Het hoofdpersonage wordt geboren net op het ogenblik dat India onafhankelijk wordt en houdt er telepatische gaven aan over. Het boek werd in Engeland verkozen tot beste Booker laureaat van de laatste 40 jaar. Maar let op, het is Rushdie, dus niet meteen vlotte strandlectuur.

Arundhati Roy - The god of small things(De god van kleine dingen)
Het verhaal van een tweeling die als kinderen op hun zevende gescheiden worden en elkaar 23 jaar later terug zien en terugblikken over wat gebeurd is. Over hoe kleine dingen levens beïnvloeden.

Jhumpa Lahiri - The Namesake(de naamgenoot)
Lahiri is een Amerikaans-Indische(geboren in Engeland) schrijfster/journaliste die tot nog toe 2 bundels kortverhalen en één roman publiceerde. Alle drie de moeite waard. The namesake handelt over een Bengaalse familie die naar de States emigreert en een nieuw leven probeert op te bouwen in een voor hen vreemde omgeving.

Kiran Desai - The inheritance of loss(De erfenis van het verlies)
Partner van Orhan Pamuk en dochter van Anita Desai, een van India's meest geprezen schrijfsters. Kiran Desai moest wel schrijfster worden. Dit boek gaat over illegale Indische immigranten in de States, een verwesterd meisje en haar traditionele grootvader in Noord India, allen verbonden door familiebanden.

Aravind Adiga - The white tiger(De witte tijger)
Erg populair boek, ook bij ons. Ideale starter om het huidige India te leren kennen. Corruptie, de opkomst van de Indische economie, religieuze spanningen, familiebanden, arm en rijk. Het wordt allemaal met de nodige humor beschreven. Adiga is hot, momenteel ligt zijn derde boek, Last man in tower, hier letterlijk in huizenhoge stapels in alle boekhandels.

Veel leesplezier;

Terug naar school

2011-07-19T22:26:00.001+05:30

Lange terrasjesavonden zitten er in België voor het ogenblik niet in. Dat maak ik toch op uit de vele commentaren op Facebook. Maar kom, het is toch vakantie voor de studenten. Hier in India is die al een tijdje voorbij. Ze valt in april en mei, de heetste maanden. Vanaf juni start het nieuwe schooljaar mondjesmaat. Er lijkt geen soort 1 september te bestaan.

Zo mocht ook Shankar enkele weken geleden naar het eerste leerjaar. Shankar is het zoontje van de watchman van het blok waar Colruyt enkele appartementen huurt. Een nakomertje. Zijn familie heeft omzeggens niets. Met zijn zevenen of achten, ik weet het niet precies, leven ze op de gelijkvloerse parking. Tussen vier steunpilaren is hun huis gebouwd, 3 op 3 hoogstens. Speelgoed heeft hij niet. Slapen doe hij op de betonnen parkingvloer. Toch is het een vrolijk kereltje. En onder ons gezegd en gezwegen, in India zijn heel veel kinderen er erger aan toe.

In plaats van een sjofel T-shirt stond Shankar die ochtend klaar in zijn nieuwe schooluniform. Een rood-wit geruit hemd en een bordeaux korte broek. Allebei duidelijk op de groei gekocht, want waarschijnlijk een grote hap uit het gezinsbudget. Zijn haren netjes gekamd en een beetje nerveus voor de grote dag.

's Avonds zat hij op een verschoten plastieken stoel op de parking, het uniform veilig opgeborgen voor de volgende dag, te lezen in zijn eerste schoolboek: 'A is for apple, B is for boat, C is for cat'. "Very good, Shankar", zeiden we en daar verscheen de breedste glimlach die je je kan inbeelden op zijn gelaat. Zonder playstation kan een kinderhand dus ook gevuld zijn.

Ethnic style

2011-07-12T23:14:00.001+05:30

Vorige maand zat er bitter weinig beweging in mijn blog. Geen inspiratie, geen tijd, writer's block, wie zal het zeggen. Maar kom, we nemen de draad weer op, hebben nog wat onderwerpen in de kast liggen om een paar afleveringen verder te kunnen.

Enkele weken geleden was er de officiële opening van ons nieuwe gebouw, compleet met een pooja, een Hindoe inwijdingsritueel dat algauw twee uur duurt. Het gebouw zelf is nog niet volledig af en het is nog even wachten op een aantal vergunningen voor we erin kunnen trekken, maar één of andere hindoe-mens had berekend dat het beste moment voor de pooja 22 juni om 5u30 's morgens was. Dus moest het dan maar.

De organisatoren van het sport en cultuurcomité besloten om de opening te koppelen aan "ethnic day", een jaarlijks terugkerende activititeit waarop zowat iedereen in ethnische kledij komt werken. Als Belg ter plaatse is er geen ontsnappen aan. En omdat ik toevallig geen Belgische etnische kledij bij had, zat er niets anders op, dan mij een Indische plunje aan te schaffen.

Mijn eigen kennis van Indische mode is zo goed als nihil, dus besloot ik Ziba mee te vragen. Zij is zelf geen Indische, daarom vroeg ze Monica, haar Indische buurmeisje mee. Monica had net bezoek van een vriendin. En zo ging ik een Indisch kleed kopen, begeleid door 3 vrouwen.

De kwaliteit van de kleren in de eerste winkel werd algauw als onvoldoende bestempeld, dus wij op weg naar een 'beter' adres. Daar lieten de dames me outfit na outfit passen. Het ene was te feestelijk, het andere paste niet echt bij de kleur van mijn haar, een derde was te lang. Steeds wist één van hen wel iets op te merken. Ik werd er stilaan radeloos van. Maar de winkelbedienden haalden outfit na outfit tevoren. Drie kwartier en 11 pasbeurten later was er eindelijk een kostuum waarover ze het eens waren. Ik blij natuurlijk, en om te lachen zei ik dat ik toch nog twijfelde tussen dit en het derde wat ik paste. Oh nee, klonk het in koor, dat derde was zus en zo, en dit en dat,.. Ik had al lang geen idee meer wat het derde kleed geweest was.

De dames moeten toch goed gekozen hebben, want ik kreeg heel wat complimentjes op mijn werk.

Expat

2011-05-30T23:09:00.000+05:30

Met mijn Indische collega's kan ik goed overweg. Ook het dagelijkse leven bevalt me hier. Toch zijn er momenten dat je als westerling even uit de Indische samenleving wil stappen om onder lotgenoten te zijn. Dat kan de vrijdagavond op de bijeenkomst van TEA, een expat organisatie hier in Hyderabad. Die verzamelt sinds kort op een nieuwe lokatie in Boulder Hills, het clubhuis van een golfclub, waar het aangenaam zitten en lekker eten is.

Je komt er een waaier van nationaliteiten tegen. Heel wat Fransen en Duitsers, maar ook Britten, een Spaanse, een handvol Canadezen en Amerikanen en zelfs andere Belgen. De afgelopen week wordt er besproken bij een biertje en een hapje en meestal sluiten de Belgen de boel. Stel je daar geen bacchanalen bij voor, om 11 uur 's avonds is alles afgelopen.

Eén van de meest interessante mensen die ik er de afgelopen weken mocht ontmoeten is Ziba, een Iraanse freelance fotografe. Met wat ze in haar leven al heeft meegemaakt, kun je een lijvige biografie vullen. Haar vader was oppositie politicus in Iran. Toen ze elf was werden haar moeder, samen met een broer en zus van haar daarom door het regime vermoord in een bomauto. Haar vader is ondertussen ook overleden en de rest van het gezin leeft verspreid in Canada en Zweden. Ziba spoelde aan in India en bouwde met vallen en opstaan, de details zouden ons te ver leiden, hier haar leven opnieuw op. Van de weeromstuit is ze er katholiek van geworden.

Ik vind het leuk praten met Ziba en ze geeft goede fototips. Even tussendoor voor alle duidelijkheid: Ik heb er niets mee, geen verkeerde gedachten krijgen. Zondag vroeg ze of ik geen zin had om mee te gaan naar de Hash, een iets sportievere tegenhanger van TEA. Je kan er anderhalf uur wandelen of lopen. Bij temperaturen van 40° lijkt wandelen me al voldoende. Je komt er langs plaatsen even buiten de stad waar je anders niet komt en het bulkt er van de photo opportunities. Dus besloot ik maar mee te gaan.

Het is een meevaller geworden. Het publiek is deels hetzelfde als op vrijdagavond en de fysieke inspanning kon ik best wel gebruiken. Ook mijn camera stond niet stil. Na de wandeling werd het me even te studentikoos met een soort inwijding voor nieuwelingen, ik dus, en straf voor de laatkomers, begeleid door scabreuze gezangen. Dat is nooit echt my cup of tea geweest, maar kom, ik was Ziba dankbaar voor de vraag en ben volgende week waarschijnlijk opnieuw van de partij.

Filiberke gaat trouwen, maar dan omgekeerd

2011-05-22T19:59:00.000+05:30

Over het algemeen weigeren wij als Belgen beleefd de wedding invitations die we krijgen. Die komen nu, op het hoogtepunt van het trouwseizoen vlot binnen. En dan krijg je al eens een uitnodiging voor het huwelijk van een aangetrouwde neef van de broer van de vrouw van een verre collega, die op een woensdagavond om 11u27 trouwt. Om daar als blanke trofee op te draven, dat zien we niet echt zitten.

Maar voor een directe collega, die dan nog zelf trouwt, op een treffelijk uur (woensdagmorgen om 10 uur), wil ik graag een uitzondering maken. Dus trok ik afgelopen woensdag, samen met enkele Indische colruyt medewerkers naar het huwelijk van Poojitha. Niet dat het zo evident was. Het hele gebeuren vond plaats in Karimnagar, een kleine 200 km van Hyderabad, en dat betekent hier algauw 4 uur rijden. Bovendien klimt de temperatuur momenteel vlot boven de 40° . Ook moest ik zeker om 3u30 's middags terug zijn voor een vergadering. 8 uur auto in de Indische zon voor een kleine 3 uur trouw, het hoort er allemaal bij.

Zo'n huwelijk is een kleurrijke aangelegenheid. Vooral vrouwen en kinderen lopen er op hun best bij, en zulke photo opportunities wil ik graag benutten. Dat je daar als blanke evenzeer een foto-object bent moet je er maar bijnemen.
Net voor de ceremonie zag ik een meisje niet ouder dan negen of tien jaar, duidelijk behorend tot de dichte familie van het bruidspaar, helemaal uitgedost, in haar neus staan peuteren. Vlug nam ik een foto (helaas niet scherp genoeg naar mijn goesting) en wekte daarmee haar aandacht. Van dan af verloor ze me niet meer uit het oog. Steeds dwaalde haar blik in de richting van mezelf en mijn collega's. We begonnen er grapjes over te maken. Na een tijdje kwam ze een rij voor ons plaats nemen. Nog wat later draaide ze zich om en stelde de overbekende vraag "Which country?".

Daar bleef het niet bij, ze wilde weten hoe ik heette, haar naam was Sriya, hoe oud ik was, of ik getrouwd was, of ik veel geld verdiende, hoeveel roepies ik in de envelop voor het bruidspaar had gestopt, hoe ik de bruid kende, enzovoort. Hoe langer het gesprek duurde, hoe groter de hilariteit werd bij ons groepje. Met haar GSM nam ze enkele foto's van me. Toen ze mijn nummer vroeg, heb ik maar wijselijk verteld dat mijn telefoon in België lag en ik dus geen nummer had in India.
Eén van mijn collega's vroeg of ze misschien met mij wou trouwen en toen werd het meisje plots heel erg verlegen, verborg haar gezicht en stoof even later weg.

Of de kleine Sriya nog veel aan ons gedacht heeft nadien, dat weet ik niet, maar ze heeft er wel voor gezorgd dat het mijn leukste Indische function werd tot op vandaag.

Planet of sound (courtesy of the Pixies)

2011-05-15T19:37:00.000+05:30

Kun je je in India nog enigszins aan de drukte proberen te onttrekken, dan is ontsnappen aan het geluid vrijwel onmogelijk. Er zijn nu eenmaal heel veel Indiers, meer dan 1,2 miljard volgens de laatste telling, en die moeten toch ergens terecht. Op ieder ogenblik van de dag of nacht is dus overal veel volk. Een lege straat bestaat niet, het kleinste incident geeft aanleiding tot een samenscholing van minstens 50 man.

Het concept privacy is hier onbekend. Als je aan een Indische collega wil uitleggen dat we als Belg soms alleen op onze kamer een boek lezen, of wat internetten en dus niet constant alles samen doen, krijg je niet begrijpende blikken terug. Rare jongens, die Belgen.

Maar zoals gezegd, op ons appartement kunnen we onder de drukte uitkomen. Geluid of lawaai is echter een constante. Het moet luid gaan, of het heeft geen reden van bestaan, lijkt het motto.
Staat er in de shopping mall een reclamestand, dan worden de boxen zo overstuurd dat er enkel een onverstaanbare geluidsbrij overblijft, eindeloos weergalmend in de betonnen hallen. De meeste cafés geven rond 9 à 10 's avonds de volumeknop een ruk naar rechts, zodat praten met elkaar onmogelijk wordt. Ook de religies doen hun duit in het zakje. Op de moskeeën(Hyderabad is de Indische grootstad met het hoogste percentage moslims) staan heuse soundsystems en op sommige plaatsen in de stad kun je vijf keer per dag de imams in canon de gelovigen tot het gebed horen oproepen. Om van de claxons in het verkeer of de blaffende meutes wilde honden dan nog te zwijgen.

Indische steden slapen niet, ze kennen een 24/7 economy. Altijd is wel ergens een bouwwerf waar geklopt en geboord wordt, regels over nachtlawaai zijn er niet. Maar weet je, het went. Na een paar dagen hoort al dat geluid bij het plaatje. In de meeste gevallen toch. Vorige week zijn ze op het terrein achter ons appartement om middernacht begonnen met het boren naar water. Een hels, onophoudelijk lawaai tot de volgende dag om 10 uur 's avonds. Volgens mijn collega's moet je nu eenmaal in dit seizoen een boorput maken, omdat het water nu het laagst staat. Anders boor je gewoon niet diep genoeg. Iedereen aanvaardt dit, je kan er niet voor klagen. Maar ik wilde dan toch eventjes niet in India zijn. Waarom ze 's nachts moesten boren kon niemand me verklaren.

Wellicht heeft dat te maken met het feit dat het terrein een function hall is, een soort halfopen hangar waar feesten worden gehouden(zie foto). En nu is hier volop het marriage season aan de gang, en zijn er wekelijks een aantal trouwpartijen in de hall. Het boren moest waarschijnlijk tussen 2 functions in gebeuren.

Om het juiste tijdstip van het huwelijk te bepalen trekken Indiërs naar een soort sterrenwichelaar en die becijfert tot op de minuut precies wanneer de sterren het gunstigst staan. Helaas voor ons is dit meestal midden in de nacht en je raadt het al: ook op een trouw moet het luid gaan. Als we 's avonds zien dat de zaal wordt klaargezet, halen we de oordopjes boven.
En omdat alles went, slapen we dwars door de functions heen. Slaap lekker!

Go chargers Go

2011-05-08T23:17:00.000+05:30

Groot feest in India een goeie maand geleden. Het land werd voor het eerst in 28 jaar wereldkampioen cricket. En laat dat hier nu met lichtjaren voorsprong de populairste sport zijn.

Voor wie nog nooit een snars van de spelregels heeft begrepen, volgt nu een snelcursus. Cricket wordt gespeeld door 2 teams van 11 spelers. Het ene team staat volledig op het veld, van het andere staan enkel 2 slagmannen op het veld. En die slagmannen scoren zoveel mogelijk punten, of runs, voor hun team. Eén run als ze naar de paaltjes aan de overkant lopen, 4 als ze de bal over de grond buiten slaan, en 6 als dit via de lucht gebeurt. Winnaar is de ploeg die meest runs verzamelt. Voila, meer hoef je om te beginnen niet te weten.

Er zijn verschillende formules: wedstrijden van 5 dagen, van één dag(dan gooit elke ploeg 300 ballen) en T20 wedstrijden(elke ploeg gooit 120 ballen). Momenteel is de IPL(Indian premier league) T20 aan de gang. Goed te vergelijken met de Engelse premier league voetbel. De beste spelers uit India, Pakistan, Sri Lanka, Australie, Nieuw-Zeeland, Zimbabwe en Zuid-Afrika zijn er aan de slag, er gaat heel veel geld in om, en de eigenaars van de 10 teams zijn steenrijke captains of industry. T20 is de spectulairste vorm van cricket, want omdat er zo weinig kansen tot scoren zijn, moet de slagman bijna voor elke bal gaan.

Afgelopen dinsdag gingen we met ons Belgisch contingent, aangevuld met enkele Indische collega's naar een thuismatch van de ploeg van Hyderabad, de Deccan Chargers, kijken. Een hele belevenis. Omdat zowat iedereen tijdig wil thuis zijn om de match op TV of in het stadion te volgen, onstaat er een verkeerskluwen van jewelste. We deden 2h40 minuten over de 20 km van het werk naar het stadion. Rond het stadion heerst de gebruikelijke Indische chaos en binnen zit iedereen gezellig door elkaar. Geen agressie tussen supporters, geen dranghekken of compartimentering, maar één groot feest. Verkopers lopen af en aan met alle mogelijke soorten eten en drank, cheerleaders(allemaal Westerse vrouwen) tonen tussen elke over(=6 ballen) hun danskunsten en de master of ceremonies jut het publiek nog wat op, mocht dat al mogelijk wezen. En ondertussen wordt ook nog een match gespeeld.

De wedstrijd zelf was leuk om volgen, veel beter dan op TV kon je de taktiek zien en de sfeer proeven. Helaas bleken de Kolkota Knight Riders te sterk voor onze Deccan Chargers. Als ware supporters waren we dan ook (heel eventjes) diep bedroefd na de match.

foto's: Steven Van Eynde

Candlelight cooking

2011-05-04T21:56:00.000+05:30

Als je vorig jaar mijn blog volgde, herinner je je misschien nog dat de elektriciteit hier nog al eens durft uit te vallen.Vooral tijdens de zomermaanden, vertelt men mij. Ik hoop dat dit klopt, maar kan het voorlopig niet bevestigen, want dit is het enige seizoen dat ik al in India doorbracht.

De laatste week is het elke avond meerdere keren van dattum. Unplanned power cuts. Meestal niet zo lang, tussen de 5 en de 20 minuten, maar wel erg vervelend. Geen licht meer, geen ventilator, geen airco, geen TV meer, geen internet, niks. En in tegenstelling tot vorig jaar beschikt ons appartement niet over een noodgenerator, dus uit is uit. Geloof mij, een westerling is een leven zonder elektriciteit echt niet meer gewoon.

Vanavond wou ik net beginnen koken, was de "mise-en-place" van mijn groentjes juist gebeurd, de ajuintjes aan het fruiten, en hup, alles donker. (Even tussendoor, zelfs in het putteke van de Indische zomer gaat de zon 's avonds tussen halfzeven en zeven onder). Alles terugzetten was niet echt een optie, dan maar een kaars gezocht en gekookt by candlelight. Tastend of mijn courgette deftig geschild was, of de stukjes paprika niet te groot waren, de tomaten deftig ontpit. Hopen dat de boel niet ging aanbranden.

Het totale kookproces heeft 4 powercuts lang geduurd, maar het heeft mij gesmaakt, en ik heb nog wat over voor morgen.

PS: De foto is genomen tussen powercut 1 & 2

Bij de apotheker

2011-05-01T18:06:00.001+05:30

Airco, of AC zoals het hier heet, maakt het leven makkelijker. Overdag is het ongeveer 40°. Soms iets meer, soms iets minder en dan is zo'n AC een zegen. Gevolg daarvan is dat je nogal wat temperatuurschommelingen doormaakt op een dag. Van een kamer met AC, naar een keuken zonder, naar een auto met, een terras zonder, een kantoor met. En al schommelingen zijn op mijn keel geslagen. De bedenkelijke luchtkwaliteit op sommige plaatsen hier in Hyderabad zal er ook wel geen goed aandoen.

De keelpastilles uit mijn persoonlijke apotheek komen goed van pas. Maar mijn keelpijn duurt me nu al net iets te lang en daarom besloot ik wat Brufen te nemen. Die had ik echter niet bij. Geen paniek. Langs de straat kun je hier genoeg "pharmacies" vinden, die 7 op 7 open zijn. Geen problemen met wachtdienst dus.
Zo'n pharmacy is meestal een piepklein winkeltje met een lange toog, waarin en waarachter het volgestouwd staat met pillen en zalfjes. Ook luiers worden er verkocht.

Ik vroeg de pharmacist (of die persoon enige opleiding had weet ik niet) om Brufen. Dat hadden ze in huis, echter alleen de 200. Een voorschrift of iets dergelijks had ik niet nodig. De man vroeg hoeveel ik er moest hebben. Want medicijnen dat koop je hier niet per verpakking, maar per aantal stuks. Als je wil, of als je niet veel geld hebt, dan kan je ook één pilletje krijgen. Ik vroeg een kaartje van 15. "Are you sure, sir?" "Yes, quite sure".

En dus kreeg ik mijn kaartje met 15 brufens. The real stuff, geen namaak, geen generiek merk. Vlug controleerde ik de vervaldatum en vroeg mijn rekening. Vijf roepie(=8 eurocent). "Five, are you sure, sir?" "Yes, quite sure"

Pasfoto's

2011-04-24T12:02:00.000+05:30

Regel 1 in India: Administratie is belangrijk. Nee, dat is te zacht uitgedrukt. Naast Shiva, Vishnu en Ganesh is administratie wellicht één van de belangrijkste goden van India. Dat lijkt er al beter op.

Een voorbeeld: Bij aankomst op de luchthaven krijg je een stempel in je paspoort en 5 meter verder in dezelfde rij zit dan nog iemand om te zien of die stempel wel in je paspoort staat. Of nog: Wie naar het werk komt op een officiële Indische feestdag moet een register van de gebouweigenaar tekenen. Vrijdag laatst was dit hier zo'n dag(Good Friday). Dus tekende ik op de zesde verdieping, waar ik werk. Voor een vergadering moest ik naar het zevende, en hup, daar stond weer een mannetje met een register. Even heb ik gepoogd om uit te leggen dat ik al getekend had op het zesde. Maar ondertussen heb ik India-ervaring genoeg om het nutteloze daarvan in te zien. Ik ben vrijdag dus alomtegenwoordig geweest op het werk, volgens de registers althans.

Daarom kijk ik er niet van op dat voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning zes pasfoto's nodig zijn. Gisteren ben ik om die foto's geweest. Een mooi voorbeeld van micro-organisatie. Het ganse bedrijfje was gevestigd in een ruimte van 2 bij 2,5 meter. Er stond enkel één stoeltje, één lamp en een bureau met een oude pc en printer op. Het meisje dat de zaak uitbaatte maakte de foto met een compactcamera van enkele generaties geleden.Daarna nam ze die binnen in Paint om het gewenste aantal exemplaren te krijgen. Ik vroeg er meteen 12, je kunt nooit weten, hé.

En dan gebeurde er vreemds. Mijn haar stond wat in piekjes recht en waarschijnlijk is dat niet Indisch. Dus toverde het meisje die piekjes vlotjes weg uit de foto en gaf me zo een "aanvaardbaarder" kapsel. Het is belangrijker dat je foto aan de norm conformeert, dan dat die op jezelf lijkt. Het blijft een leuk land.

De hele operatie kostte me 140 roepie, of omgerekend 2 euro en een klets. Zeg nu zelf: 12 pasfoto's en een nieuw kapsel voor een goeie 2 euro, waar vind je dat nog?

First impressions

2011-04-21T22:30:00.000+05:30

Gisteren is vandaag en vandaag is gisteren of vice versa.
Slapen op vliegtuigen is nooit mijn sterkste kant geweest en met een vlucht die in de vroege middag in Londen vertrekt richting oosten, het donker tegemoet, en bij het ochtendgloren landt, lijkt het of ik onderweg een nacht ben kwijtgeraakt.

Mijn eerste (her)indrukken van India waren eerder vreemd. Heel vlot door de immigratie en de douane, mijn bagage haast onmiddellijk van de band.De luchthaven - pas een paar jaar open - en de grote weg naar Hyderabad lagen er kraaknet, helemaal afgewerkt en nogal rustig bij. Ook de grote hitte, die ik verwacht had, was er niet. Was dit wel India, of had ik een verkeerd vliegtuig genomen, was ik een halte te vroeg uitgestapt?

Bij het naderen van het centrum van Hyderabad werd de omgeving al wat vertrouwder. Wegen met putten en bulten, toeterende chauffeurs, riksja's voor 4 met 7 passagiers, straatvegers, bedelaars die in het huisvuil naar iets bruikbaar zoeken, ze waren er nog allemaal.

Aangekomen op mijn appartement (een beschrijving volgt een andere keer) bleken in de omgeving al diverse bouwwerven actief, ook een vertrouwd gegeven. Een beetje bijslapen zat er niet in. Dan maar alles uitgepakt, even op bed gelegen, gedoucht en gaan werken.

Mijn eerste Indische werkdag zit er al op. Hoewel, honderd keer mogen uitleggen wanneer ik geland was, wat ik juist kwam doen, wanneer ik vorig jaar precies geweest was en wat mijn weekendplannen waren(niet veel hoor), ondertussen gretig aangenomen chocolade paaseitjes uitdelend. Gelukkig moest ik vandaag niet te veel nadenken, want mijn jetlag speelde me parten.

Daarom is het nu bedtijd voor mij.

Tot een volgende!

Vertrek

2011-04-20T00:15:00.000+05:30

1000 keer heb ik me de laatste weken afgevraagd of het de juiste beslissing was. Terug naar India. Voor een langere periode. Eén jaar, twee jaar,...

In december kreeg ik de vraag van de directie om naar India te gaan als long term stayer. Ik was er vorig jaar geweest en dat was meegevallen. Dus na een paar dagen getob, besloot ik om het aanbod te aanvaarden. Het zou 2 jaar Hyderabad worden, met af en toe een tussenstopje in België.

Maar naarmate het vertrek naderde sloegen de twijfels toe. Iedereen met wie ik sprak zei me: "Je zal dan wel dit missen" of "dat ga je daar niet kunnen doen" of "Ga je daar zolang zonder kunnen". Ze wisten allen wel iets en besloten steevast met "Veel succes, maar het zou niks voor mij zijn".

En zo begon de molen te malen. Wat me zo vanzelfsprekend leek, was het plots niet meer. En ik had ook lastiger dan zelf verwacht met het loslaten van mensen en dingen. Iemand vergeleek het met de twijfels die mensen net voor hun huwelijk hebben.

En nu vertrek ik dus morgenochtend. De knop is omgedraaid. De bagage klaar, met genoeg boeken, films en muziek om me thuis te voelen op mijn appartement. Ik krijg de kans om mee te werken aan een project dat nog volop aan het groeien is. Ik krijg een mogelijkheid die niet zoveel mensen krijgen in hun job. Ik krijg het unieke land India. En ik ben vast van plan er iets mee te doen.

Het ga jullie allen goed hier in België. Sorry voor al die feestelijkheden en dergelijke waarvoor ik verstek moet laten gaan. Maar ik zal er in gedachten wel bij zijn.

Maar toch wil ik organisatoren van Arras/werchter, Cactus en Dranouter vragen om de volgende keer als ik kan aanwezig zijn op hun festival, een even sterke affiche in elkaar te boksen als dit jaar.

Een dagje uit met het team

2010-06-07T22:08:00.003+05:30

Eens in de drie maand staat hier een team outing gepland. Kwestie van de collega's ook eens buiten het werk te ontmoeten en de teamgeest te versterken.
Alhoewel. Toen ik mijn (mannelijke) collega's vorige week vroeg wat er zo allemaal werd gedaan op zo'n teamdag, was het antwoord: Cricket spelen, natuurlijk. En wat moeten de vrouwelijke teamleden dan doen, was mijn wedervraag. Oh, ze kunnen kijken en applaudiseren.
Emancipatie, soms/meestal nog een ijdel woord in India.
Nu bleek dat allemaal nog mee te vallen, want terwijl de heren stonden te zweten op het cricketveld lieten de dames zich niet onbetuigd en trokken een verfrissende duik naar het zwembad. Zo'n uitstap heeft immers meestal plaats in een "resort", een andere naam voor een hotel met bijhorende sport- en ontspanningsfaciliteiten.
Ik heb me geamuseerd op de teamdag. Voor het eerst in mijn leven cricket gespeeld, voor het eerst sinds heel lang weer eens gepingpongd en gesnookerd, en zwemles gegeven. Want zwemmen, dat kunnen de meeste Indiërs niet. Waarshijnlijk wilden Indische burgemeesters de jaren 70 van de 20e eeuw niet allemaal een zwembad in hun gemeente, in tegenstelling tot hun Belgische collega's.
Het leukst vond ik nog het contact met de vrouwen van het prijsteam tijdens het snooker. De meeste Indische vrouwen zijn heel teruggetrokken en mijden elk contact met "vreemden", zeker vreemde mannen. Maar toen ik hen uitlegde dat snooker eigenlijk toegepaste wiskunde was, met hoeken en vectoren, waren ze een en al aandacht -ja, het blijven informatici - en vroegen ze nog extra tips. Voor het eerst in 3 maanden hoorde ik hoe hun stem klonk. Het heeft een tijdje voor we alle ballen van de tafel hadden, maar het is ons gelukt.
Overigens was de opflakkering van korte duur. Vandaag op het werk waren ze weer hun eigen schuchtere zelf.

Marriage season

2010-06-03T07:37:00.002+05:30

Juni is in India een heel populaire maand om te trouwen. Dat kan ik afleiden aan de stroom uitnodigingen die ik krijg(zie foto), en aan de vele kleurrijk versierde triomfbogen die de ingang van de function halls sieren.

Volgens mijn collega's komt dit omdat deze tijd van het jaar, op het einde van de Indische zomer, de meeste gewassen geoogst zijn. En de bevolking op het platteland dan tijd heeft voor trouwpartijen.
Hier in de stad heb ik nog niet zoveel landbouwers ontmoet, maar volgt gewoon de traditie.

Tot hier het weetje van de dag.

Wegenwerken

2010-06-03T07:03:00.003+05:30

Eergisteren, in het holst van de nacht, werd de straat voor ons appartement van een nieuwe asfaltlaag voorzien. Vergeefse moeite volgens driver Samiyal. De regen die er binnen enkele weken aankomt, spoelt die laag in geen tijd weg. Waarschijnlijk een corrupte ambtenaar, die vlug nog wat commissie wil opstrijken, menen mijn Indische team members.

Het deed me denken aan een voorval van een tijdje geleden.
Omstreeks 8u op een zaterdagavond reden we op een plattelandsweg. Geen modderwegje, maar een degelijke tweevaksbaan. Het was er wel pikdonker. De zon gaat hier immers tussen zes en halfzeven onder, en straatverlichting was er niet. Plots kriebelde de geur van vers asfalt in mijn neus en moest de chauffeur, één van mijn collega's, in de remmen om niet pardoes achterop een tol, waarmee versgegoten asfalt geëgaliseerd wordt, te botsen.
Zomaar, zonder enige signalisatie en zonder de weg af te sluiten, waren hier wegenwerken aan de gang.
We veranderden snel van rijvak en zetten onze reis verder. Niet voor lang echter, want even verder stonden we stil in de file. Blijkbaar waren ook hier werken bezig. Vrachtwagens en wegenbouwmachines stonden langs beide zijden van de weg geparkeerd, met een paar honderd meter ertussen. Ooit bedacht men er bij ons het woord filterblokkade voor. Het verkeer uit beide richtingen moest nu over één smalle rijstrook. En wie heeft hier dan voorrang? Mochten er daar in India al regels voor bestaan, dan ben ik zeker dat iedereen die aan zijn laars lapt. Dus kregen we een situatie waarin twee rijen auto's neus aan neus stonden en niemand plaats wilde maken voor een ander. De zaak werd nog ingewikkelder, omdat iedereen op het punt van de versmalling zelf, probeerde een zo gunstig mogelijke plaats te bemachtigen, en de volledige breedte van de weg werd ingenomen door wagens, brommers, karren en enkele grote autobussen, klaar om in de flessenhals te duiken. Geen doorkomen aan voor tegenliggend verkeer. Onnodig te vertellen dat dit plaatje begeleid werd door een soundtrack vanoorverdovend geclaxonneer.
In onze wagen werd het steeds warmer en werd het kiezen tussen zweten of de ramen openzetten en je longen vullen met uitlaatgassen.

Politie is op zulke momenten in India nergens te bespeuren, dus was het wachten tot enkele fileslachtoffers het heft in eigen handen namen en de knoop probeerden te ontwarren. Eerst gaven ze nog tegenstrijdige aanwijzigingen, maar na een tijdje lukte het wel. Al leek het wel een processie van Echternach, want zodra aan de versmalling een beetje plaats werd vrijgemaakt, dook een andere automobilist dat gaatje in om toch maar zelf de eerste te zijn. Daarbij niet beseffend dat hij het probleem nog erger maakte in plaats van het op te lossen.
Uiteindelijk kostte het ons anderhalf uur om uit deze warboel te raken. Jaag jezelf dus nooit meer op, beste lezer, als je in België even moet aanschuiven voor tijdelijke verkeerslichten.

Throphy white guy

2010-05-20T22:38:00.005+05:30

Indiërs hebben iets met officiële gelegenheden, door hen "functions" genoemd. Er gaat bijna geen week voorbij of je krijgt een uitnodiging voor het Indische equivalent van onze babyborrel, onze huisbegieting of verjaardagsfuif. Best leuk, hoor ik je denken, ware het niet dat het Indische equivalent hier staat voor strontvervelend.
Wat al deze functions bindt is dat ze allemaal veel volk trekken en een uitgesproken religieus karakter hebben. Bij de Hindoes wordt een pooja, spreek uit als poedzja, gehouden om de goden gunstig te stemmen en de kwade geesten buiten te houden. Zo'n ceremonie duurt makkelijk enkele uren. Bij de christenen hoorde ik een predikant op het verjaardagsfeestje van 2 meisjes van 8 en 1 jaar een ware donderpreek afsteken. Dat de mens maar het ware geluk zou vinden als hij God vreesde. Hallelujah. Bij een moslimfunction mocht ik helaas nog niet aanwezig zijn.
Voor de drank moet je het ook al niet doen. Alcohol is bij zulke gelegenheden heel ver te zoeken, dus sta je daar een paar uur met een plastic bekertje lauw water. En het eten. Wat rijst uit een grote kom en een spicy curry toe. Niet echt om lyrisch van te worden.
Natuurlijk moet je het eens meegemaakt hebben. Wist je dat ze hier een geboortefeest houden voor de geboorte. De toekomstige moeder zit op een soort troon, waarop men bij ons Sinterklaas plaatst, en alle vrouwelijke familieleden en kennissen strooien bloemen en rijst over haar hoofd en offeren fruit, zoetigheden en metalen armbanden. Onthou dit goed, beste lezer, zodat je niet zoals mij de vraag gaat stellen om de baby eens te mogen zien.
Soms gebeurt het dat je de uitnodiging krijgt van iemand die je amper kent. Of van een ver familielid van de organisator.
En waarom ontvangen wij hier zoveel invitaties. Wel omdat in India schone schijn en status heel belangrijk zijn en dat het sjiek staat Westerlingen op je function te hebben. Daarom bieden ze ons steeds een strategische plaats aan , goed in het zicht van alle andere aanwezigen. En kun je meemaken dat je in zo'n ooit wit geweeste plastic tuinstoel wordt neergeplant, en je jezelf, terwijl je voor de zoveelste keer dezelfde vragen beantwoordt, te pletter zweet, omdat de ventilator niet mag draaien want dan zou alles en iedereen onder de asse van het pas gedoofde offervuur komen te zitten.
Zo kreeg ik gisteren een uitnodiging voor het huwelijk van Suresh, één van mijn 180 Indische collega's. Suresh heeft voor mij een paar maand geleden een nieuw toetsenbord geplaatst, maar verder ken ik hem niet. Het huwelijk heeft plaats komende woensdag om 11u11, met een receptie op donderdagavond. Waarschijnlijk doe ik Suresh en zijn aanstaande een groot plezier met mijn aanwezigheid, dus ik zal maar gaan zeker.
Gelukkig word ik nog voor een andere reden uitgenodigd. "You can bring your camera", zegt men mij steeds. Het klinkt als een gunst, het betekent dat ze verwachten dat je het ganse gebeuren en de hele familie fotografeert, maar het geeft mij dan toch heel wat bewegingsvrijheid op deze gelegenheden.

Heet...

2010-05-14T11:06:00.003+05:30

Zomer in India is toch nog net iets anders dan onze Belgische zomer. De afgelopen dagen worden hier recordtemperaturen van 45 graden en meer opgetekend. En ik, die dacht me goed aan het Indische klimaat aangepast te hebben, het viel allemaal wel mee, moet me nu toch gewonnen geven.
Het begint al 's ochtends bij het openen van mijn kamerdeur. De op het oosten gerichte living, met grote raampartijen, voelt aan als een oven. De keuken is al niet veel beter. Ontbijten doe ik net buiten mijn voordeur, waar een ruimte van enkele meter tussen 2 appartementsblokken voor een trekgat zorgt. Als er wat wind is tenminste. Koel kun je het niet noemen, minder heet is beter.
Het temperatuurverschil tussen de warm- en koudwaterkraan van mijn douche is verwaarloosbaar klein geworden. Kleren wassen op 30° is nu wellicht niet mogelijk.
Overdag werk ik gelukkig in een gekoelde ruimte. Het bedrijfsrestaurant op de bovenste verdieping ligt echter half binnen, half buiten en heeft geen koeling. De lunchbreak is momenteel iets korter dan anders.
Afkoelen doet het 's avonds nauwelijks. Een lumineus brein heeft onze woonkamer bemeubeld met neplederen zetels, na een paar minuten zit je te garen in eigen nat. Dus wordt het vluchten, elk naar zijn zo goed mogelijk gekoelde kamer, of naar een restaurant of café waar met alle mogelijke middelen de temperatuur onder controle wordt gehouden.
Ook de Indiërs hebben last van de hitte. Op straat zie je tijdens de warmste uren veel minder mensen dan anders. En degenen die noodgedwongen buiten moeten leven, troepen samen op schaduwrijke plaatsen.
Maar ik wil niet te veel klagen. Ik ben hier een bevoorrechte westerling, met koeling op de kamer, in de auto en op het werk. Met een frigo en een badkamer. Heel wat Indiërs moeten, in die land waar handenarbeid nog goedkoper is dan machines, dagelijks de hitte trotseren om hun werk te doen. Om dan 's avonds naar hun één- of tweekamerwoning terug te keren, of naar hun plastic onderkomen in een sloppenwijk. Wellicht zonder stromend water en AC. Alle respect dus voor de bouwvakkers(foto), straatvegers, venters, enz... van dit land.
Toen ik hier in februari aankwam, stipte ik het Hemelvaartsweekend aan om een korte reis te maken. Alle Indiers die ik erover sprak hebben het mij afgeraden, vanwege de hitte. Gelukkig heb ik naar hen geluisterd.
Terloops, toen ik hier aankwam was het 35° graden. En sedertdien is het alleen maar warmer geworden. Hoe goed de zomer in België dit jaar ook wordt, ik vrees dat ik 2 maand kou zal lijden.

Energie

2010-05-13T09:06:00.003+05:30

Klokslag 11 's morgens valt hier de electriciteit uit, één uur lang. En om 4 uur in de namiddag nog eens, meestal voor een halfuurtje dan. Dit zijn de vooraf ingeplande power cuts, op het hoogtepunt van de Indiase zomer - nu dus - komen daar nog dagelijks een aantal ongeplande onderbrekingen bij.
Waarschijnlijk mogen wij geluk spreken. Ons appartement ligt in Banjara Hills, één van de betere wijken van de stad en worden we door de overheid nog wat ontzien. Ik hoorde al van wijken waar er 5 tot 7 uur per dag geen electriciteit is. Sommige dorpen krijgen er amper één of twee uur wel. Op onze werkplek, gelegen bij Hi-tec city en Mindspace, zijn dan weer geen geplande power cuts, kwestie van de buitenlandse investeerders niet voor het hoofd te stoten, denk ik. Maar ook hier kijkt niemand vreemd op als we weer eens in het donker zitten.
Op het ogenblik van zo'n power cut hoor je overal de dieselgeneratoren aanslaan, die voor noodstroom moeten zorgen. Voldoende voor de plafondventilator, één stopcontact en één lamp per kamer.
De stroomproduktie van Hyderabad, en bij uitbreiding Andhra Pradesh of zelfs gans India is onvoldoende om in de groeiende behoefte te voorzien. Zeker in deze tijd van het jaar waar airco's - hier spreekt men van AC's- constant draaien. Het vreemde daarbij is dat de voornaamste bron van stroom, in een land met een overvloed aan zon en een tekort aan water, stuwdammen zijn. Waarschijnlijk staat zo'n dam leuker als prestigeproject, dan wat zonnepanelen. Kenmerkend hiervoor is dat in een land waar voor alles en nog wat regels en reglementen bestaan, voor zonne-energie nauwelijks wetgeving is.
Misschien is er beterschap op komst. Het bedrijf Enfinity, uit Waregem of all places, opende in Mumbai een lokaal kantoor en gaat in Andhra Pradesh een eerste zonnepanelenpark van 3000 ha neerpoten. En ook het dak van onze nieuwe vestiging, momenteel in aanbouw, wordt met zonnepanelen volgelegd. Misschien een druppel op een hete plaat, maar je moet ergens beginnen...

Een nieuwe jas

2010-03-28T18:06:00.002+05:30

Ieder jaar, bij de verjaardag van het bedrijf, krijgen de werknemers van Colruyt India een geschenk. Vorig jaar was het een kleine reiskoffer, dit jaar kreeg iedereen een nieuwe jas. Ook de Belgen die hier verblijven, mochten meeprofiteren.
Een paar weken geleden moesten we onze maat opgeven, waarbij gezegd werd één maat groter te nemen dan je normaal gewend was voor andere kledij. Dit leek me logisch, mijn hemden koop ik Medium - toch een beetje oppassen met teveel Indian food of ze gaan spannen -, maar jassen neem ik een maat groter, ook omdat we er in ons koude landje meestal nog een trui onder dragen. Een voorbeeldjas in iedere maat was helaas niet voorhanden. Dus bestelde ik een Large.
Toen de jassen geleverd werden, kreeg ik een medium. Het bedrijf dat de jassen leverde had gebeld om te zeggen dat de jassen groot genoeg waren en dat het niet nodig was een grotere maat te nemen en dus had het meisje dat onze maat was komen vragen, bij iedereen een maatje kleiner besteld. En nu blijkt een Indische medium toch wat kleiner dan een Belgische. De mouwen kwamen net voorbij mijn ellebogen, de jas spande als gek onder mijn oksels en de rits kon net dicht.
Omruilen kon blijkbaar niet. Ik heb de jas dan maar beleefd geweigerd. Het heeft geen zin nutteloze extra kilo's mee te slepen op het vliegtuig. Ik vond het wel jammer,want voor de rest zag het er best een goede jas uit. Of hoe een onverwacht geschenk kan veranderen in een teleurstelling. That's India for you.

Ziek zijn in India

2010-03-28T17:43:00.002+05:30

Solidariteit is geen ijdel woord in India. Voor veel mensen is het levensnoodzakelijk. De sociale zekerheid is hier immers niet zo sterk uitgebouwd als in Europa.
Moet je geopereerd worden bijvoorbeeld, dan moet je zelf bloedgevers optrommelen. Het hoeven niet noodzakelijk mensen van dezelfde bloedgroep te zijn, je krijgt zoveel zakjes bloed terug, als je zelf voor gezorgd hebt. Dus gaan familie, vrienden en collega's hier bloed geven als er een bekende een ingreep moet ondergaan.
Nu wil het geval dat zowel de concierge als de nachtwaker van ons appartement, allebei een hartoperatie moesten ondergaan. De operatie werd voor hen door de staat betaald, omdat ze beneden de poverty line leven - de watchman leeft met zijn ganse gezin in de garage op letterlijk een paar vierkante meter - maar voor alle medicatie en zorgen nadien moeten ze zelf instaan.
En dat is voor die mensen quasi onbetaalbaar. Daarom moeten ze op steun van derden rekenen. Onder impuls van Johan deden we hier onder de Belgen van Casa Colruyt een geldinzameling. Voor ons een kleine gift, voor beide families wellicht heel belangrijk.
Het geeft natuurlijk een dubbel gevoel. Sussen we ons geweten niet met wat roupees? Alle miserie van India kunnen we niet oplossen, maar ik hoop dat we toch tenminste 2 personen wat verder geholpen hebben.

Verkeer

2010-03-13T11:10:00.004+05:30

Er bestaan in India waarschijnlijk verkeersregels. Althans, dat doen de opschriften 'Obey traffic rules' toch vermoeden. Voorlopig kon ik nog maar één ontdekken: Wie het luidste claxonneert heeft voorrang. Het Indische stadsverkeer is hectisch. Een kluwen waarin alle partijen strijden voor hun plaatsje. Auto's, veelal van het Indische merk Tata, of kleinere Japanners en Koreanen, met de claxon als belangrijkste onderdeel, al de rest zijn opties. Aftandse bussen en kleine vrachtwagens. Bromfietsen, meestal met één of meerdere passagiers en waarvan 90% van de bestuurders geen helm draagt. Honderden gele riksja's met puffende tweetaktmotor, stootkarren, een enkele fietser, straatvegers en voetgangers.Soms komt zich nog een kudde koeien of buffels mengen. Al dat verkeer samen beweegt zich voort als een kolonie krioelende mieren, rakelings naast elkaar scherend in alle richtingen in een soort vreemde dans. Twee rijstroken bieden plaats aan vier, vijf, soms wel zes voertuigen, en iedereen slalomt maar raak. Op weg van ons appartement naar het kantoor, een rit van een goed kwartier, hebben we dagelijks wel enkele near misses.De eerste dagen hou je soms de adem in, maar het went snel. Voorrang moet je opeisen in India, lang genoeg claxonneren en als laatste remmen. Stoppen aan rode lichten is voor mietjes(op enkele plaatsen na). De term 'zwakke weggebruiker' mag je in India letterlijk nemen. Als voetganger sta je helemaal onderaan de piramide. Geen enkele auto of riksja zal voor je stoppen als je de weg probeert over te steken. Soms moet je halverwege rechtsomkeert maken. Gelukkig moet hier soms een kabel onder de weg gelegd worden. De sleuf, die hierdoor ontstaat, wordt onvoldoende of net teveel opgevuld, waardoor je 'natuurlijke' verkeersdrempels krijgt. Verbazend genoeg doen zich in al dat verkeer weinig zware ongevallen voor. In drie weken tijd zag ik nog maar twee kleinere incidenten, met wat blikschade. Door de macht van de grote getallen die hier in India geldt, zullen dat er in totaal wel een pak zijn voor het ganse land, maar toch. Wij Belgen, worden afgeraden om zelf te rijden. Ons rijbewijs is hier ook niet geldig. Daarom hebben we drie drivers ter beschikking, 12 uur per dag tijdens de week en 10 uur tijdens het weekend. Langer kan , maar dan betalen we hen overuren. 60 rupees, ongeveer 1 euro per uur. Het schijnt dat de drivers graag overuren doen, want 60 rupee per uur is goed betaald voor een chauffeur. Op de foto onze drie drivers tijdens het personeelsfeest afgelopen weekend. Links Chinna. Officiëel heet hij Samson, maar niemand gebruikt die naam. Chinna zou zoveel betekenen als kleine dikke. Hij is de omstuimigste van de drie, wringt zich met zijn auto in de kleinste gaatjes, speelt er Tetris mee.Zijn motto is "Chinna first". Altijd goedlachs en behulpzaam. In het midden Samuel, hij mag met de grootste wagen rijden. Drie jaar geleden sprak Samuel geen woord Engels, geen enkele van de drivers trouwens, maar enkele Colruyt Belgen hebben het hem geleerd en nu zwijgt hij niet meer. Samuel is de ideale gids voor een city tour en heeft voor alle Belgen een bijnaam. Ik heb de mijne nog niet kunnen ontfutselen. Rechts Kashi, de stilste van de drie. Ook degene met de kalmste rijstijl, al is dat relatief. Maar ben je 's ochtends nog wat moe, heb je niet teveel zin in conversatie, gewoon in een rustige rit naar het werk, dan is Kashi je man.

Bad Karma

2010-03-04T20:26:00.004+05:30

Indiers gebruiken hun linkerhand, om het wat oneerbiedig te stellen, om hun gat af te vegen. Daarom beschouwen ze deze hand als onrein en zullen er dus nooit andere dingen mee doen, zoals eten bijvoorbeeld.
Als 100% linkshandige zou ik in India dikwijls in de problemen komen. Althans, dat vrees ik. Omdat ik buitenlander ben, en dan nog westerling, wordt het van mij aanvaard.
Toch moet links een bad Karma geven, dat mag ik elke ondervinden aan mijn toiletspullen. Die laat ik 's morgens achter, verspreid over de linkerkant van de lavabo, en 's avonds heeft de kuisvrouw ze altijd in het rechterhoekje gepropt.

Best grappig!

FRRO

2010-02-27T17:48:00.002+05:30

Lang leve de bureaucratie!!

Wie dacht dat België een bureaucratisch land was, moet dringend eens naar hier komen. Formulieren, stempels, kopies,... ze kennen er wat van. Het is hun lang leven.
Zo mochten Koen en ik gisteren naar het Foreigners Regional Registration Ofiice om er onze residential permit te gaan halen.Een verblijfsvergunning die sinds vorig jaar nodig is voor iedereen die hier met een Employment visum verblijft. Ter voorbereiding moesten we een heel pak documenten verzamelen Onder andere een brief die bewijst dat je werkgever geen fictief bedrijf is, een belofte van de werkgever dat hij instaat voor al de gevolgen van je gedrag hier in India (joepie), het huurcontract van je appartement, een electriciteitsrekening van datzelfde abonnement, je paspoort en nog eens 2 kopies van alle pagina's van dat paspoort, inclusief de blanco's en 6(=zes) pasfoto's.Let wel, deze opsomming is absoluut niet volledig. Ook moesten we een online registratieformulier van een zevental pagina's invullen.
We werden vergezeld door 2 Indische werknemers van CI, Bala en Akram, die gespecialiseerd zijn in de materie. In het FRRO moesten we vooral wachtten, samen met nog zo'n 35 anderen. Van 2u tot kwart na 6 in een lokaal dat op een oud klaslokaal leek, met zoals op de luchthavens, die de eerste 5 minuten best comfortabel zitten, maar daarna super irritant zijn. Gelukkig werkten de helft van de ventilatoren aan het plafond, zodat de temperatuur wat draaglijk bleef. Bala en Akram dienden na een paar uur wachten ons dossier in en werden een heel tijdje weggeroepen voor nadere info. Wij moesten na al die tijd gewoon onze handtekening zetten.
Tijdens het terugrijden, in een helse verkeersknoop nota bene, vertelden Bala en Akram dat het aan een zijden draadje had gehangen. Omdat we in de online aanvraag hadden aangestipt dat we in India geen belasting verschuldigd waren, wilden de Indische functionarissen een kopie van onze Belgische belastingsaangifte zien. En dan is het netwerk van ons kent ons aan het rollen gegaan, werden telefoontjes gepleegd tot de ambtenaren ons dossier wilden goedkeuren. Of er smeergeld aan te pas gekomen is, weet ik niet, maar onze Indische collega's waren toch zichtbaar opgelucht. India, a new adventure every day.

Brussel-Hyderabad-Vilvoorde

2010-02-27T08:48:00.003+05:30

Even wat plaatselijke politiek tussendoor.

Hyderabad is de hoofdstad van de deelstaat Andhra Pradesh. Sinds een tijdje is hier een onafhankelijksheidbeweging actief die de regio Telangana wil afsplitsen van de rest van AP. Na hevige straatprotesten gaf de regering eind december toe, wat leidde tot het ontslag van heel wat functionarissen en parlementsleden.
Hyderabad ligt in Telangana, maar Andhra Pradesh wil de hoofdstad en belangrijkste economische attractiepool niet kwijt. En nu is er dus een tegenbeweging, ook met straatprotesten. Hoogtepunt hiervan was een Indische student die zichzelf uit protest levend in brand stak afgelopen weekend.
India, een beetje België in het groot.

Vergeten beroepen

2010-02-23T21:12:00.002+05:30

Nieuwe of vergeten beroepen die ik hier in India mocht (her)ontdekken:

de kruier: neemt op de luchthaven je bagage van de transportband en plaatst deze op je karretje
de liftboy: staat in de lift klaar om voor jou op het juiste knopje te duwen.
de zakjesvuller: staat in de supermarkt aan elke kassa klaar om je booschappen in plastic zakken te steken en terug in je karretje te plaatsen. Uitbreiding: bij sommige supermarkten gaat men mee tot aan de wagen om de zakjes in de koffer te zetten.
de stofverplaatser: Traditionele streetsweepers die -volgens Steven- iedere ochtend het stof van de ene kant van de straat naar de andere kant vegen.
de richtingsaanwijzer: Persoon die in parkeergarages net naast de EXIT-pijlen staat, en al dan niet gewapend met een vlammende salami, dezelfde richting als die pijlen aanwijst.
de pseudo-veiligheidsagent: Controleert bij het inrijden van een parkeergarage met een spiegel de onderkant van de wagen, kijkt even in de koffer, maar is niet geïnteresseerd in de eventuele bommen, die je binnen in de wagen bij je hebt.
de pseudo-veiligheidsagent, deel 2: laat je bij het binnenkomen van de shopping mall door een soort luchthavenscanner stappen en fouilleert je vervolgens, maar is totaal niet geïnteresseerd in wat eigenlijk in je zakken zit.

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Cricket

2010-02-23T20:47:00.001+05:30

Na een korte nacht ging het zondagmorgen richting cricketveld. Maandelijks wordt door de social cultural cell van Colruyt India een ontspannende activiteit georganiseerd voor het personeel. Twee maal per jaar is dit een crickettornooi.
Nu moet je weten dat cricket de alternatieve religie van India is. Hockey mag dan al de nationale sport zijn, cricket is veel populairder. Eén van mijn Indische collega's stelde het zo: "If you rate games and sport on a scale from one to ten, then cricket is ten and all other games don't come up to five".
Vijf teams streden om de eer. Compleet met teamnamen als de CI-studs en the Tsunamis. Twee Belgische collega's, India veteranen Steven en Stefaan deden ook mee. Maar omdat cricket nu eenmaal een serieuze zaak is, werden ze door de team captains slechts ingezet waar ze minst schade konden berokkenen.
Als student had ik vroeger op de BBC soms wat cricket meegepakt en een Belg die de spelregels begreep en zelfs wat van de taktiek doorhad, dat was scoren bij de Indiërs natuurlijk.
Wie won kan ik je niet meegeven. Na twee wedstrijden begon de zon toch wat te hard te branden. Bovendien kregen we(=de CI-Belgen) honger en hielden het voor bekeken.

Naar India

2010-02-23T20:18:00.004+05:30

Aan het lange wachten was een eind gekomen. Afgelopen zaterdag vertrok ik richting Hyderabad.
Els, mijn dienstchef, die mij een overnachting, een pizza en een lift naar Zaventem aanbood -waarvoor dank- moest nog het ijs van de autoruiten krabben, maar daarmee zat mijn winter 2009-2010 er op.
Via een overstap in Frankfurt belandde ik iets na middernacht lokale tijd in India. De vlucht was voorspoedig, niet te veel turbulenties of wenende kinderen, eetbaar voedsel en leuke films. De bagage liet even op zich wachten. Toch kon driver Samuel, mij en mijn medereizigers Marc(op de foto wachtend in Frankfurt) en Angelo tegen 2u afzetten aan Casa Colruyt. Philippe, beter bekend als Neefke, gaf mij nog de nodige uitleg and then it was time for bed. Slaapwel